Medezeggenschap is iets wat we hier blijkbaar allemaal erg belangrijk vinden, getuige de speciale Wet op de ondernemingsraden en de Wet medezeggenschap op scholen. En toch blijkt het moeizaam in de praktijk mensen te vinden die bereid zijn zitting te nemen in een medezeggenschapsorgaan. We vinden het belangrijk, maar willen ons er niet voor inspannen. En dat begint al bij het vinden van leerlingen op middelbare scholen voor de leerlingenraad of de medezeggenschapsraad. Terwijl daar juist een kweekvijver zou moeten ontstaan voor mensen die het later heel normaal vinden een tijdje in de ondernemingsraad te gaan zitten. Omdat het er nu eenmaal bij hoort. Zou het niet mooi zijn als middelbare scholen en eigenlijk zelfs al basisscholen het als hun taak zien leerlingen bij te brengen dat meepraten over beleid heel vanzelfsprekend is. Je kunt als burger vaak niet de invloed uitoefenen die je zou willen, omdat de afstand tussen bestuur, gemeente, overheid, management te groot is. De ontevreden geluiden in de samenleving, en helemaal op internet, zijn dagelijks hoorbaar. En toch heeft ons land een infrastructuur waardoor meepraten ons gemakkelijk wordt gemaakt. In een artikel in MR magazine 6/7 besteedde auteur Frederik Smit aandacht aan het onderwijs in de Verenigde Staten. Daar uit kwam naar voren dat er op het gebied van medezeggenschap en inspraak wettelijk niets is geregeld. De scholen hebben daarentegen wel een veel sterkere, opvoedende taak dan in Nederland. De belangrijkste doelstelling is democratic education. Dat betekent het vormen van Amerikaanse burgers die zelfstandig hun eigen leven vorm kunnen geven en actief participeren in de samenleving. Zouden Nederlandse scholen daar niet wat van op kunnen pikken?