Waren het afgelopen zomer de pseudo Mart Smeetsjes die de sporters in het zonnetje zetten, nu de verkiezingen naderen zijn het de politici die zich laven aan de aandacht van de met kopstemmetjes sprekende, aan hun oren gemankeerde, vragenstellers .

Gisteren werd tijd uitgetrokken voor twee vrouwelijke parlementariërs. De een vertegenwoordigde de partij die van ons dorpje het liefst een soort Zwitserland in het kwadraat wil maken. De ander zat er namens een beweging die ijvert voor een omgeving waarin de rest van de wereld zich kan verlekkeren aan de ecologisch verantwoorde oplossingen voor de schade die het milieu werd aangedaan.

Het was niet zozeer het onderwerp wat mijn aandacht trok, maar meer de manier waarop beide politici met hun oplossingen trachtten de luisteraars voor zich te winnen. Dreunde de een het adagium van haar grote leider op, deed de ander moeite om uit te leggen hoe haar partij tot bepaalde keuzes was gekomen. Als reactie daarop herhaalde de eerste zichzelf, om – geheel volgens ‘her masters voice’- er grove schande van te spreken dat er kennelijk mensen rondlopen die daar anders over denken.
Kan het me niet voorstellen dat er ook maar één luisteraar aan het twijfelen is gebracht.

Ik droom van een dorpje aan de Noordzee, waar politici – nadat er overeenstemming is bereikt over nut en noodzaak zaken aan te pakken – discussiëren over de vraag aan welke belangen en behoeftes ze de voorkeur willen geven. Om op basis daarvan de hogescholen en universiteiten in het geliefde dorpje uit te dagen daarvoor oplossingen te bedenken. Het instituut met de winnende oplossing krijgt een flinke dotatie uit de schatkist om fundamenteel onderzoek te doen.

Misschien ook iets voor ondernemingsraden ……