De vakantie is voorbij en de aanbestedingen dienen zich weer aan. Steeds vaker zie ik opdrachtgevers dezelfde fout maken: alle doelstellingen, trends en ontwikkelingen uit cateringland worden erin verwerkt. Het concept moet duurzaam zijn, gezond, bij voorkeur plantaardig, geleverd door lokale leveranciers én via de korte keten, zorgen voor verbinding en uiteraard ook nog innovatief en inspirerend. O ja, en het liefst betaalbaar.

Maar net zoals een pastagerecht met twaalf ingrediënten resulteert in een chaos van smaken, geldt bij cateringaanbestedingen: hoe meer doelen je nastreeft hoe groter het risico dat je geen enkel doel écht bereikt.

Een goed concept is als een goed gerecht: slechts één ingrediënt eist de hoofdrol op. Is het jouw doel medewerkers weer naar kantoor te trekken met een uitnodigend aanbod? Maak dát dan het speerpunt. Wil je de CO₂-footprint van de lunch drastisch terugdringen? Dan is dat je leidraad. De andere wensen zijn bijvangst (of, om in de metafoor te blijven, een bijgerecht).

Ik snap het wel: je wilt als facilitair professional recht doen aan alle ambities van je organisatie. De directie of het bestuur, de duurzaamheidsadviseur, HR-collega en de inkoopmanager willen allemaal iets. Maar uiteindelijk ben jij degene die de vertaalslag moet maken naar een realistisch, uitvoerbaar en aantrekkelijk aanbod voor je organisatie.

Wees scherp. Kies. Durf te schrappen. En weet wat het hoofdgerecht is!

Aanbesteden is geen boodschappenlijstje; het is een recept. En hoe eenvoudiger het recept hoe krachtiger het resultaat. Of, zoals de Italianen zeggen: “Meno è meglio.”